کتاب های بسیاری درباره مارکس وجود دارد، اما همچنان یافتن کتابی مختصر و مفید در این زمینه دشوار است. مارکس آنقدر زیاد نوشت و به موضوع های گوناگون پرداخت که به آسانی نمی توان به کلیت افکارش پی برد. به نظر من اندیشه ای بنیادی، یا بینشی از عالم وجود، به اجزای تفکر مارکس وحدت می بخشد و جنبه های گیج کننده آن را تبیین می سازد

جنس ضعیف با عنوان فرعی (گزارشی از وضعیت زنان جهان) اثری از اوریانا فالاچی، نویسنده و روزنامه‌نگار ایتالیایی، به فارسی ترجمه و در ایران منتشر شد. این کتاب از نخستین آثار فالاچی است و نسخه اصلی آن در سال ۱۹۶۱ میلادی چاپ شده است.فالاچی در این کتاب، گزارشی از سفرهای خود به نقاط مختلف جهان و وضعیت زنان آن سرزمین را شرح می‌دهد. برخی نیز اعتقاد دارند نثر او در این کتاب، بیشتر از گزارش مطبوعاتی به «خاطره‌نگاری» شبیه است.ترجمه لغت‌به‌لغت عنوان اصلی این کتاب عبارت «جنس بی‌فایده» یا «جنس بی‌مصرف» را به دست می‌دهد؛ اما مترجم و ناشر تصمیم گرفته‌اند روی جلد نسخه فارسی از عنوان «جنس ضعیف» استفاده کنند.

البته این کتاب با ترجمه یغما گلرویی نیز منتشر شده. ولی کتابی که پیش روی شماست چاپ اول این کتاب در ایران درسال 1337 با ترجمه ویدا مشفق میباشد.

تاریخ نوین ایران اثری از م. س. ایوانف و ترجمه هوشنگ تیزابی میخاییل سرگیویچ ایوانف ایرانشناس روس و نویسنده کتب متعدد درباره تاریخ ایران. استاد علوم تاریخ در دانشگاه دولتی مسکو و مسولل کرسی تاریخ کشورهای خاورمیانه است. ایران دارای تاریخ چند هزار ساله است. در قرون ششم الی چهارم قبل از میلاد در اراضی ایران، دولت برده داری هخامنشی حکومت می کرد که در عصر خود یکی از بزرگترین حکومت های برده داری بود و مرزهای آن از غرب به دربای مدیترانه و از شرق تا رودخانه سند ادامه داشت. در قرون سوم الی هفتم بعد از میلاد در ایران پادشاهان دیگری به نام ساسانیان حکومت را در دست داشتند که در نتیجۀ لشگرکشی ها و جنگهای اعراب، این سلسه نیز سقوط کرد…

نویسنده: الکساندر پوشکین مترجم ضیاءالله فروشانی و علی بیات،
دوبروفسکی سرگذشت دردناک جوانی است به نام ولادیمیر دوبروفسکی، که روح نجیب و بلندهمتی دارد و سرنوشت وادارش می‌کند که زندگی راهزنان را پیش گیرد. پوشکین نوشتن این رمان را در اکتبر سال۱۸۳۲ آغاز کرد و در فوریه سال۱۸۳۳ به پایان رساند اما در سال ۱۸۴۱ برای اولین بارمنتشر شد. بلینسکی منتقد مشهور روس درباره این اثر نوشت؛ این اثر یکی از بزرگ‌ترین آثار نبوغ پوشکین است.

نویسنده: فرانک دیکوتر،
این کتاب یک مطالعه گسترده و جامع درباره‌ی دیکتاتورهای قرن بیستم و رشد کیش شخصیت در این قرن است. هیچ دیکتاتوری نمی‌تواند فقط از طریق ترس و خشونت حکومت کند. قدرت برهنه را می‌توان به طور موقت گرفت و نگه داشت، اما این هرگز برای طولانی مدت کافی نیست. در قرن بیستم، همان طور که فن‌آوری‌های جدید به رهبران اجازه می‌داد تصویر و صدای خود را مستقیماً در خانه شهروندانشان قرار دهند، پدیده جدیدی ظاهر شد که دیکتاتورها از کیش شخصیت برای دستیابی به توهم تأیید مردم استفاده می‌کردند بدون اینکه هرگز به انتخابات متوسل شوند.

نوشته “خوزه مارتی” ترجمه: ن. و،
خوزه مارتی رهبر جنبش استقلال کوبا در مبارزه با امپراتوری اسپانیا بود. مردم کوبا او را قهرمان ملی خود می‌نامند. خوزه مارتی در ۲۸ ژانویه ۱۸۵۳ به دنیا آمد و ۱۹ مه سال ۱۸۹۵ در ۴۲ سالگی در میدان نبرد با ارتش اسپانیا کشته شد. او شاعر، مقاله‌نویس، روزنامه‌نگار، مترجم، استاد، ناشر، فیلسوف، انقلابی و نظریه‌پرداز سیاسی بود و همواره تأکید می‌کرد که کشورهای آمریکای لاتین باید خصوصیات منحصربه‌فرد تاریخ و فرهنگ خودشان را بشناسند. خوزه مارتی گفته‌است: «وقتی یک انسان سیلی می‌خورد، باید همه انسان‌ها درد و سوزش آن را حس کنند.» با این که پدر و مادرش، دُن ماریانو مارتی (از والنسیا) و لئونور پرِز کابررا (از تنه ریسه) مهاجر اسپانیایی بودند، خوزه مارتی اعلام کرد که در برابر تجاوز اسپانیایی‌ها باید ایستاد و با آن‌ها مبارزه کرد. برای او استعمارزدایی اهمیت بسیار داشت. در ۱۶ سالگی نخستین مقاله را برای روزنامه «ال دیابلو کوخئلو» نوشت. خوزه مارتی در این روزنامه از مردم کوبا خواست که زنجیر استعمار را پاره کنند. بعد از ان وی را دستگیر کردند. او از زندان برای مادرش نوشت: «مادر گریه نکن … گل از میان خارها سر می‌کشد.»

نوشته “سیمون وی” ترجمه غلامعلی کشانی
سخنانی متفاوت در برابرمان قرار دارند، در برابر ما مردم فارس زبان و خاورمیانه که این روزها سفره‌ی فلاکت بشری جلوی چشمان‌مان پهن است؛ سفره‌ای نیز در مقابل مردمانِ سرزمین‌هایی از ترکستانِ چین و کشمیر گرفته تا مصر و آن‌طرف‌ترها تا آمریکای لاتین و آفریقا و آسیا؛ عرصه‌هایی تشنه برای صلح،‌ نان، عدالت و معنا! فرصت را باید مغتنم شمرد و این سخنانِ متفاوت را به خود و همه شناساند؛ خوب و بدش را، درهم. و حتما همراه با سوا کردن، اگر “خوبی”هایی در آن باشد. در باره‌ی پدیده‌ی شگفت سیمون‌وی که در همه‌جهان ناشناخته‌مانده است –جز برای نُخبِگانی چون آلبر کامو، آندره مالرو، سیمون دو بوآر، تروتسکی، و …– خیلی کم می‌دانیم. “فرصت”ی برای شناختن این گونه‌های متفاوت بشری برای خودمان باقی نگذاشته‌ایم؛ بگذریم از فرصت‌هایی که “شبه‌مسئله‌ساز”ها از ما می‌دزدند. در این نوشته‌ها، فرصت پیدا می‌کنیم کمی بیشتر با او و با وجوه متفاوت عمل و فکر او آشنا شویم.

رای چندین دهه، فضای نقد و بررسی آثار هنری در ایران تحت سلطه ی فرمالیسمِ شل و وارفته ای بوده است که مبنای خود را نه تعریف دقیقی از فرم گذاشته است و نه حتی متون دست اول از کار نقادان فرمالیست. این سلطه در دهه ی هفتاد و هشتاد با ورود پست مدرنیسم به بازار آزاد فرهنگی ما کمی در هم شکست؛ اما دست برقضا این دو خصمِ ظاهری به سنتزی غریب دست یافتند و نقد پست مدرنیستی فرمالیستی رواج یافت؛ چیزی که در بهترین حالت به سمبولیسمای منحط تنه میزد. از کارگاه های نقد هنری گالری های باپرستیژ گرفته تا برنامه های سینما ماوراء، همه شاهدی بوده اند بر حضور جدی این نقد در فضای فرهنگ. بااین حال چند سال اخیرجوانان لجوجی هم سربرآوردند که با خواندن و ترجمه ی متونِ دست اول شکافی را به میانه ی این فضای فرهنگی کشانده اند و لحظه ها یا جرقه هایی از تفکر را موجب شد ه اند؛ جرقه هایی که بی شک از کهکشان مسلط فرهنگی دوامِ بیشتری در آسمان تاریخِ ایران خواهند داشت. ادامه‌ی مطلب

کانانتزاکیس طی در سال ۱۹۲۶ به نمایندگی از یک روزنامه آتنی سفرهایی به ایتالیا، قبرس، فلسطین و مصر انجام داد. حاصل این سیر سفرها یادداشتها و گزارشاتی است که برخی از آنها در همان سال در روزنامه های یونانی منتشر شد. در سال ۱۹۲۷ متن کامل این یادداشتها در مجموعه ای مستقل به نام Journeying در اسکندریه انتشار یافت. اما کازانتراکیس خود از این این مجموعه راضی نبود و به قول همسرش هلن کازانتزاکیس «شدیداً غیر کازانتزاکیسی» بود.زیرا به زبان خشک و رسمی روزنامه ای چاپ شده بود. وقتی آثار کامل کازانتزاکیس برای چاپ گردآوری شد او مجموعه رو دوباره بازنویسی کرد، تجدید نظرهای اصلاحی در آن انجام داد و بخشهایی را بدان افزود. متن کامل کتاب در سال ۱۹۶۱ چهار سال بعد از مرگ نویسنده در یونان منتشر شد.

نویسنده : کرول پیتمن مترجم : محمود راسخ افشار

دستمایه اصلی این کتاب چنان که از نامش پیداست «وظیفه سیاسی» است؛ موضوعی که در ارتباط میان شهروندان و دولت مطرح می شود و پیشینه آن به قرن هفدهم میلادی بازمی گردد. متفکران آن دوران بطور جدی به آن می پرداختند& اما امروزه نظر غالب آن است که وظیفه سیاسی در دولت های لیبرال دموکراسی هیچ گونه معضلی بشمار نمی آید. اکثریت قریب به اتفاق متفکران سیاسی بر این باورند که مسائل مربوط به وظیفه سیاسی یا اساسا وجود ندارند، و یا اگر هم مسئله ای وجود داشته باشد، بسادگی قابل حل است. اما خانم کرول پیتمن کاملا خلاف این دیدگاه را قبول دارد. نظر او این است که این موضوع در لیبرال دموکراسی به هیچ وجه قابل حل نیست. او با یک بحث و بررسی بسیار گسترده و مفصل از این نظر دفاع می کند که این مشکل فقط در یک نظام دموکراتیک مشارکتی می تواند به نحو قابل قبول و موفقیت آمیزی حل و فصل شود.