زبان شیرین فارسی، میراث دیرپایی است از نیکان و پیشینیان ساکن فلات بزرگ ایران، که در مسیر تحولات تاریخی فراز و نشیب های بسیاری را پشت سر نهاده، و تطوراتی در جهت تکامل یافته، تا به شکل امروزین خود رسیده است. زبان فارسی در راستای حیات خویش بخصوص بعد از نفوذ فرهنگ اسلامی آثار پرارجی در زمینه ادب، هنر، فلسفه، عرفان و سایر شاخه ها و رشته های علوم پدید آورده، که از نظر درجه اهمیت در زمره ارزش های مهم مدنیت بشری به شمار می آیند، که بحث پیرامون ارزش های والای چنین آثاری خود مقوله ای است جدا از مقال حاضر. زبان فارسی فزون بر ارزش های ادبی و ذخایر کلاسیک و غنای اندیشه، از لحاظ فولکوریک ها و ضرب المثل های عامیانه نیز ارثیه گرانبهایی است که طی قرون و اعصار بر غنای آنها افزوده شده، و سرشار از نکته سنجی، جهان نگری و آموزندگی پرنغز و شیرین است، که گاهی یک جمله کوتاه، یک اشاره طنزآمیز، یک داوری آمیخته به حکمت با چنان برهان قاطعی بر جان آدمی می نشیند، که بیش از دهها کتاب و مقاله در بیان مفاهیم ذهنی و اندیشه گوینده و نویسنده تاثیر می بخشد و بسیاری از آنها با چنان تجربه مستمر تاریخی عجین است که بحق باید آنها را با خطوط زرین نگاشت
