نوشته ن. فخر،
نویسنده ناشناس این کتاب که از سبک نگارش و استدلالهایش پیداست یک متفکر و فیلسوف تواناست، تقریباً تمام سفسطه‌ها و مغلطه‌های روحانیون ادیان را گردآوری کرده و به بیانی بسیار ساده و روشن به آنها پاسخ داده است. او اگرچه گاهی بسراغ پیچیده‌ترین مباحث فلسفی هم رفته، اما آن مفاهیم را آنقدر ساده و به زبان شیوای فارسی تشریح کرده که یک نوجوان یا یک فرد نه چندان باسواد هم به راحتی مطلب را درک کرده و از آن لذت می‌برد. در این کتاب به تحلیل بسیاری از مغلطه‌های مشترک بین روحانیون ادیان گوناگون و بویژه مغلطه‌های رایج بین روحانیون مسلمان و همچنین تناقضات موجود در قرآن پرداخته شده است: اینکه چرا روحانیون ادیان گوناگون به مغلطه پناه می‌برند؟ مغلطه‌های رایج روحانیون کدامند؟ چرا معمولاً متوجه مغلطه‌های روحانیون نمی‌شویم و آنها را می‌پذیریم و اینکه چگونه می‌توان به مغلطه‌آمیز بودن سخنان روحانیون پی برد؟

نوشته محمد قلی‌پور،
انسان‌ از آغاز تولد خود با مفهوم مرگ‌ آشنا نیست، بلکه‌ به ‌تدریج‌ با مفهوم‌ مرگ‌ آشنا می‌شود. موجوداتی‌ که‌ مرگ‌ ندارند و نیز موجوداتی‌ که‌ از مرگ‌ خود آگاه‌ نیستند، از مرگ‌ دلهره‌ای نداشته،‌ نگران‌ هم‌ نیستند. اما انسان‌ با آگاه‌ شدن‌ از مرگ، به خصوص‌ با آگاه‌ شدن‌ از مرگ‌ خود، دچار اضطراب‌ و نگرانی‌ شده، چندین‌ پرسش‌ اساسی‌ درباره مرگ، بر ذهن‌ و اندیشه او مستولی‌ می‌شود: مرگ‌ چیست؟ چرا باید مرد؟ چگونه‌ می‌میریم؟ بعد از مرگ‌ چه‌ می‌شود؟ چه‌ کسی‌ یا کسانی‌ از راز مرگ‌ آگاهند؟ آیا می‌توان‌ برای مرگ‌ چاره‌ای‌ اندیشید؟ و… پرسش‌های‌ دیگری از این نوع. در این کتاب، مرگ از نگاه ادیان ابراهیمی و غیر ابراهیمی، آئین‌ها و تعداد معدودی فیلسوفان آمده است.

نوشته ژان پل سارتر، ترجمه صدیق آذر،
سارتر در سال ۱۹۴۶، نمایشنامه مرده‌های بی کفن و دفن را می‌نویسد، که برای اولین بار در تئاتر آنتوان به روی صحنه رفت. این نمایشنامه که یک سال بعد منتشر شد، به شکنجه نیروهای فرانسوی نهضت مقاومت در جریان جنگ جهانی دوم می‌پردازد؛ مسأله‌ای که درونمایه اثر بعدی وی یعنی گوشه‌نشینان آلتونا را نیز تشکیل می‌دهد. داستان این نمایشنامه دو پرده‌ای با چندین شخصیت در بستر جنگ اتفاق می‌افتد. سارتر در این اثر به نظام فکری و فلسفی‌اش در باب جبر و اختیار می‌پردازد، نظامی که در آن مفاهیمی مانند اختیار، دلهره، مسئولیت، تعهد، آزادی و جبر به صورت گسترده‌ای مطرح می‌شوند. او همچنین در این اثرش خشونت را به دو صورت خشونت سفید و لازم؛ و خشونت سیاه و ظالمانه به تصویر می‌کشد؛ این حقیقت را که برای مقابله با خشونت سیاه، لاجرم خشونتی سفید لازم است، و ازهمین رو شخصیتی را خلق می‌کند که راضی به قتل برادر می‌شود و یا همسنگری که همسنگرش را خفه می‌کند؛ اعمال خشونت انقلابی برای رسیدن به آزادی. نمایشنامه مرده‌های بی کفن و دفن، بی‌گمان قویترین نمایشنامه الهام گرفته شده از جنگ، شکنجه و موضوع مقاومت در اروپاست.

نوشته: پاتریس توشار، کریستین برموند- بوسکه، پاتریک کابانل، ماکسیم لوفور، ترجمه دکتر عباس صفریان
قرن بیستم را می‌توان یکی از پرحادثه و پرافت و خیزترین دوران تاریخ بشریت توصیف کرد و علت آن هم چیزی نبود جز پیشرفت بشر، به ویژه در زمینه فناوری تکنولوژیکی و دانش فنی که طبیعتاً چنین پیشرفتی تقاضای بشر را بالا برد. این قرن همچنین مصادف بود با افزایش توقعات بیشتر نسبت به امکانات موجود در جامعه جهانی، که این امر نیز به نوبه خود، برخورد بین قدرت‌های موجود در سطح خرد در درون جوامع چند فرهنگی تا سطح کلان در جامعه بین‌الملل را در پی داشت. کتاب قرن زیاده‌روی ها؛ قرن بیستم، در چهار قسمت و در مجموع در ۲۵ فصل به به مسائلی می‌پردازد که جامعه جهانی و دولت ملت‌ها با آن رو برو بودند. در قسمت اول به یک قرن بحران و تحولات اقتصادی جهانی از سال ۱۸۷۰ می‌پردازد و در ادامه این قسمت به تولد، اوج بحران تجدد (مدرنیته)، ابعاد فرهنگی در زمینه انقلاب‌های علمی، فرهنگ در عصر توده‌ها و جهانی شدن و فرهنگ و ایدئولوژی در دوره بین دو جنگ، بنیادگرایی و تجدد ادیان از سال ۱۸۵۰ به بعد اشاره می‌کند.

گردآوری و ترجمه: سیروس آرین‌پور،
این اثری که با موضوع منطق و فلسفه نشر یافته، مجموعه نظریاتی است از افراد گوناگون، پیرامون روشن‌نگری، انسانیت، حقیقت، محدودیت‌های عقل انسان و حق مردم برای انقلاب؛ افرادی که هر یک جایگاهی والا و بلند مرتبه در جامعه خود کسب کرده‌اند و حرف‌هایی ناب و ارزشمند برای بیان کردن دارند.

نوشته “معصومه تیموری”
“سرطان خاموش” یا به نوعی همان” افسردگی یا سرماخوردگی روانی”یکی از شایع ترین بیماری های روان پزشکی است. خانواده و دوستان به افسردگی خود بیمار واکنش های متفاوتی نشان می دهند، مسلم است که همه دلسوزانه می خواهند به بهبودی فرد افسرده کمک کنند ولی متاسفانه در بسیاری از موارد به علت عدم آگاهی کافی، کمک های دلسوزانه انها به تشدید بیماری دامن می زند. برخی از اطرافیان با سرزنش یا نصیحت های مختلف از قبیل: به خودت بیا، تو باید قوی باشی، مشکل نداری، به خودت تلقین نکن،دارو لازم نداری، از این حالات و کسلی هات خسته شدیم سعی در ایجاد انگیزه و حرکت در فرد بیمار دارند.

نوشته “علی اصغر حقدار”
دین و سیاست مفاهیمی هستند که در اثر نظریه‌پردازی‌های دانشمندان و متفکران در زمان‌های مختلف روابط گوناگونی را به خود دیده‌اند. این دو مفهوم گاه متداخل، گاهی متقارن و گاه نیز حالت متضاد نسبت به یکدیگر داشته‌اند. نسبت این تداخل، تقارن و تضاد را مطلقاً نمی‌توان به گروهی خاصی نسبت داد. چه بسا عالمان دینی که نظر به جدایی این امور از هم داشته و در مقابل فلاسفه سیاسی که امر را دائر بر اتحاد و این‌همانی دین و سیاست دانسته‌اند.

نوشته “ارشد تهماسبی”
نگارنده در درآمد کتاب می نویسد:«نگارش تصنیف‌های عارف در این کتاب به‌گونه ای انجام گرفته است که تلفیق ملودی با تمامی بندهای شعر تصنیف امکان پذیر باشد. مأخذ نگارنده در نگارش این کتاب دیوان عارف بوده که تمامی اشعار و بندهای مختلف تصنیف ها در آن ثبت شده است… شک نیست که نحوه ی خواندن یک تصنیف و چگونگی اجرای آن سلیقه ی آهنگساز است و نه خواننده. بنابراین صورت صحیح آن است که اگر به تفاوت های اجرایی تصنیفی اشاره می شود، تنظیم کننده ی آن مورد خطاب واقع شود….

نویسنده: اوژن یونسکو مترجم: محمدتقی غیاثی
آواز‌خوان طاس نمايش‌نامه‌ای است که بيش از چهارده سال به‌روی صحنه ماند! هدف يونسکو در اين نمايش‌نامه، بازنمودن قهقرای آدمی به‌ علت ازدست‌ نهادن اصالت و تشبه به ديگران است. بهترين نمودار اين قهقرا، فرسودگی زبان محاوره و ابتذال گفت‌وگوهاست، چراکه به‌عقيده او، فرسودگی زبان حکايت‌گر فرسايش انديشه است: همه می‌کوشند که مثل ديگران سخن بگويند. اين است که ديگر کسی نمی‌انديشد.

نویسنده: دیل کارنگی
سخنرانی در جمع کاری سخت و پراسترس است که با تمرین و تکرار می‌توان به آن تسلط یافت. اغلب افراد موفق و سرشناس در دنیا، سخنرانان ماهر و تاثیرگذاری هستند که جمعیت زیادی با اشتیاق به صحبت‌های آنان گوش می‌دهند. توانایی صحبت کردن در جمع نیز مانند هر مهارت دیگر خدادادی نیست و می‌توان آن را با رعایت اصول و تمرین تکنیک‌های گوناگون به دست آورد. دیل کارنگی در کتاب آیین سخنرانی هر آنچه برای یک سخنرانی حرفه‌ای و اثربخش مورد نیاز است را به شما می‌آموزد.