اثر دکتر اردشیر خدادادیان
اردشیر خدادادیان نویسنده و تاریخ‌نگار اهل ایران است. خدادادیان در سال ۱۳۲۰ در شهر اردکان متولد شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ را در همان شهر گذراند و برای ادامهٔ تحصیل به تهران آمد و سپس راهی کشور آلمان شد. او در دانشگاه آزاد برلین در رشتهٔ تاریخ و ایران‌شناسی ادامهٔ تحصیل داد و دکترای خود را در گرایش ایران باستان به‌عنوان رشتهٔ اصلی و ادبیات و فلسفهٔ عرب و روانشناسی علوم تربیتی به‌عنوان رشته‌های فرعی کسب کرد. او مدتی را در دانشگاه‌های اروپا به تدریس تاریخ و تمدن ایران پرداخت و هم‌اکنون استاد دانشگاه شهید بهشتی است. او درباره دوره های تاریخی ایران اطلاعات ارزنده ای دارد و با بیانی شیوا آن را به مخاطب ارائه می کند: «اردشیر از خانواده ای از حاکمان محلی فارس بود. بابک، پدرش که از قصد پسر برای توسعه دادن تخت و کلاه پادشاهی خبر داشت، نامه ای به اردوان پنجم نوشت و از او خواست تا پسر دیگرش، شاپور را حاکم آن منطقه کند. اما اردوان با یاغی خواندن او و پسرش به بابک جواب منفی داد. بابک در گذشت و شاپور به جای پدر نشسته و به برادر تاخت. او به صورت اتفاقی از دنیا رفت و اردشیر حاکم محلی شد.اردشیر از پارس نامه ای به اردوان نوشت و به او اعلان جنگ داد و در نامه خود خواست که زمان و مکان رویارویی با او را مشخص کند. اردشیر در این نامه او را به فرمانبرداری از خود فرا خواند.

نویسنده: جی دی سلینجر
آنچه در پی می‌آید، گزیده‌ی یادداشت‌های روزانه‌ای‌ست به‌تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۱۷. این یادداشت‌ها در شورویویِ لانگ‌آیلند، به‌قلم دختربچه‌ای به‌نام کورین فون نوردهوفِن نوشته شده است. کورین دخترِ سارا کیس مونتروس فون نوردهوفِن ــ وارثِ تجهیزات ارتوپدیِ مونتروس ــ بود که در ۱۹۱۵ خودکشی کرد. پدرِ کورین، بارون اوتو فون نوردهوفِن، هنوز زنده بود، یا دست‌کم زیر نقابِ خاکستریِ تبعید هنوز نفس می‌کشید. کورین این فصل از یادداشت‌های روزانه‌اش را در شبِ پیش از یازدهمین سالگردِ تولدش شروع کرد.

نویسنده : ویلیام آیریس جنسن

نام شخصیت اصلی این داستان فردی به نام آندرس است، این فرد قصد دارد که مجسمه بسیار ارزشمند و خانوادگی که دزدیده شده بود را پس بگیرد. او برای باز پس گیری این مجسمه به کمک یک دزد احتیاج دارد. کسی که توانایی های لازم برای باز پس گیری این مجسمه را داشته باشد، این شخص که آندرس برای دزدی مجسمه انتخاب کرده است دخترک برده ای است به نام سانکیا که با فقر دست پنجه می زند، آن ها برای گرفتن مجسمه راهی می شوند اما در این راه افراد دیگری هم وجود دارند که به جستجوی مجسمه می گردند و حاضرند برای گرفتن این مجسمه دست به هر جنایتی بزنند. در حین این ماجرا آندرس و دخترک هم ناگهان احساسی به هم پیدا می کنند.

اثر ساموئل کریمر ترجمه داود رسایی
شامل بیست و پنج مقاله درباره بیست و پنج لوح سومری است.ترجمه الواح و توضیحات پیرامون هر یک باعث شده است تا این اثر برای پژوهشگران تاریخ باستان یک گنج گرانبها باشد.این کتاب از کاملترین کتب برای شناسایی تمدن عظیم سومر است. هر یک از این الواح گوشه‌ای از تاریخ سومر باستان را – به ویژه تاریخ اجتماعی سومر را – روشن کرده و به تصویر می‌کشد.

نویسنده: ایزابل آلنده
این نویسنده را پدیده ادبیات آمریکای لاتین می‌نامند، کسی که نزدیک ۵۷ میلیون نسخه از ۱۹ جلد کتابش به فروش رفته، آثارش به ۳۵ زبان دنیا ترجمه شده و دو فیلم اقتباسی از آن‌ها تهیه شده‌است. او داستان از عشق و سایه ها این گونه آغاز می کند: این حدیث عشق دو دلداده است، زن و مردی که جانانه به هم دل باختند تا به هستی پوچ و بی مایه ی خود معنا دهند، من آنرا زنده نگهداشتم دریاد ، پروراندمش در دل با حوصله و وسواس، تا زنگار نگیرد از غبار زمان و تنها در این دم و در این سکوت شبانه است که سرانجام بازش میتوانم گفت. من این حکایت دلدادگی را برای آن دو عاشق باز میگویم و برای همه آنان که سر دل پیش من واگشودند و گفتند حالا بنویس و گرنه بر باد میرود!

نویسنده:رمان خالد حسینی،
نویسنده ی افغانستانی است که به زبان انگلیسی نوشته شده‌است و به ده‌ها زبان زنده دنیا ترجمه شده‌است. این رمان در ژوئن سال ۲۰۰۷ برای دست کم سه هفته پرفروش‌ترین رمان آمریکای شمالی شد. بخشی از کتاب :این حرف آویزه ی گوشت باشد، دخترم: مثل عقربه ی قطب نما که همیشه رو به شمال است، انگشت اتهام مرد همیشه یک زن را پیدا میکند. همیشه یادت باشد، مریم.

نویسنده: ریچارد کریوولن مترجم: بابک تبرایی
فیلم نامه نویس های جویای نام و نامدار،توجه کنید!این راهنمای واقع بینانه،اولین الگویی است که به صورت روشن،فن اقتباس را توضیح میدهد.ریچارد کریوولن فیلم نامه نویس بر اساس تجربیات و سابقه ی چهارده ساله ی تدریس اش فرآیند پنج قدمی خود را برای نگارش فیلم نامه ی اقتباسی از هر چیزی از رمان و داستان کوتاه گرفته تا مقاله ی روزنامه و شعر در اختیار شما میگذارد این فرآیند بی نقص از سوی هزاران رمان نویس نمایش نامه نویس شاعر و روزنامه نگار مورد استفاده قرار گرفته.

نویسنده : مائیو بنچی

هلن در جوانی عاشق مردی بی‌مسئولیت به نام لوئیس می‌شود و بعد از شکست در عشق، با مرد دیگری که دیوانه‌وار او را دوست دارد ازدواج می‌کند. زندگی آنها کنار دریاچه‌ای به نام دریاچه شیشه‌ای آغاز می‌شود. حاصل چندین سال زندگی هلن و مارتین یک دختر و پسر است. حالا که آنها بزرگ شده‌اند، هلن فکر می‌کند که می‌تواند آن‌ها را ترک کند و بعد از مدتی ناپدید می‌شود. چند روز بعد یک قایق خالی روی دریاچه پیدا می‌شود. پیدا شدن این قایق خالی منجر به پخش‌شدن خبر خودکشی هلن در روزنامه‌ها می‌شود. دختر هلن نامه‌ای را پیدا می‌کند که مادرش خطاب به پدرش نوشته است. اما بدون این که آن را بخواند، از ترس این که اجازه ندهند مادر را در گورستان مسیحیان دفن کنند، نابودش می‌کند. غافل از این که هلن زنده است….

نویسنده: برتولت برشت

به آلمانی: Die Tage der Commune نمایشنامه‌ای است که بین سال‌های ۴۸–۱۹۴۷ توسط نمایش‌نامه‌نویس بزرگ آلمانی، برتولت برشت نوشته شده است. او اوج‌گیری و افول کمون پاریس ۱۸۷۱ را دراماتیزه کرده است. نمایشنامه اقتباسی است از نمایشنامه شکست اثر نودال گریگ (شاعر و نمایشنامه نویس نروژی). روزهای کمون از حد پرداختن به قهرمانان فردی فراتر رفته و بر خود رخداد کمون پاریس (بعنوان مجموعه گزین شده‌ای از مردم) متمرکز شده است. صحنه‌های نمایشنامه زندگی مردم عادی(در کافه‌ای در مون‌مارتر)، کمیتهٔ مرکزی کمون و اتاق‌های اداری دشمنان کمون (تیر و بیسمارک) را در بر می‌گیرد؛ دشمنانی که فروپاشی نهایی کمون را مهندسی می‌کنند.

مؤلف: پیر بوردیو مترجم: مرتضی مردیها
پی‌یر بوردیو ، استاد کرسی جامعه‌شناسی در کلژدوفرانس، رییس موسسه‌ی مطالعات عالی علوم اجتماعی و پاریس و موسس نشریه پژوهش نامه علوم اجتماعی است که به عنوان یک نظریه‌پرداز، در دانشگاه‌های معتبر آمریکا، آلمان و ژاپن تدریس کرده است. او صاحب تالیفاتی است که بعضی از آن‌ها به آثار کلاسیک در جامعه‌شناسی و مردم‌شناسی تبدیل شده است. بوردیو در این کتاب، که آنرا عصاره فعالیت علمی خود می داند، گزارشی از بنیادی ترین نظریه پردازی های خود را عرضه می کند. نویسنده می کوشد به این سوال که نظام اداری، نظام حقوقی، نظام آموزشی… چگونه ساختار مطلوب دولت را بازتولید می کنند، پاسخ دهد. به عقیده او «باور رایج» که نقطه مقابل تحلیل علمی است باعث به رسمیت سناخته شدن رشته ای از امر به عنوان امور عام عقلانی و طبیعی می شود. برهمین مبنا، او عاملان اجتماعی را سوژه های آگاه آزاد نمیداند و برای علم شناخت اجتماع، دلیل متکی به عمل او را از عمل متکی به دلیل برتر می نشاند