آزادی سیاسی در جامعه ای وجود دارد که سیاست آزاد وجود داشته باشد و سیاست موقعی آزاد است که مستقل است . هر چیزی موقعی آزاد میشود که مستقل شود سیاستی که نتواند مستقل باشد هیچوقت آزاد نخواهد شد .

منیره برادران (م. رها) از اعضای یکی از سازمان های مارکسیستی مخالف نظام جمهوری اسلامی بود که در پائیز سال ۱۳۶۰ دستگیر، و پس از تحمل شکنجه در دوران بازجویی به سه سال حبس محکوم شد. در پایان محکومیت، وی دوباره محاکمه شده و اینبار به ده سال حبس محکوم گشت. منیره برادران در مجموع نه سال عمرش را به جرم اعتقاد به مارکسیسم در زندان های جمهوری اسلامی سپری نمود. وی در پاثیز سال ۱۳۶۹ آزاد شد و شش ماه بعد از ایران مهاجرت نمود. «حقیقت ساده» که در سه جلد به چاپ رسیده، گزارشی است ذیقیمت از مشاهدات و تجربیات منیره برادران در زندان. ارزش این اثر نه تنها مدیون گزارش دقیق آنچه در زندان گذشته و صداقت لحن نویسنده است بلکه شاهدی است استثنایی بر تحول ذهنی و درونی یک فعال سیاسی و اعتقاد راسخ وی به حقوق انسان ها. منیره برادران پس از آزادی همواره در دفاع از حقوق بشر و برای تشکیل کمیسیون های حقیقت یاب در ایران پیشگام بوده است.

سیر تکامل انسان ، سیر آزاد شدن از کمالات است کمال تفکر ، ادامه دادن بینهایت یک فکر یا یک دستگاه فکری نیست بلکه رها کردن یک فکر یا دستگاه فکریست . تفکر ما بدینوسیله کامل نمیشود ، که به کمالی برسد ، بلکه بدینوسیله که از کمالی آزاد میشود . هر کمالی راهی برای گسترش جنبه ای از “خود” است .

کتاب خیانت به امید نوشته ابوالحسن بنی صدر نوشته ای است که وی خطاب به همسرش در مورد اتفاقات بعد از 25 خرداد 1360 نوشته است و اعتقاد دارد که در آن روزهای تلخ به اعتماد و امید ایرانیان خیانت شد .

اثر حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی،
حماسه‌ای منظوم در بحر متقارب مثمن محذوف و شامل حدود ۵۰٬۰۰۰ بیت و یکی از بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین حماسه‌های جهان است که سرایش آن سی سال به طول انجامید. محتوای این شاهکار ادبی، اسطوره‌ها، افسانه‌ها و تاریخ ایران از ابتدا تا فتح ایران توسط اعراب در سدهٔ هفتم است که در چهار دودمان پادشاهی پیشدادیان، کیانیان، اشکانیان و ساسانیان خلاصه می‌شوند و به سه بخش اسطوره‌ای (از عهد کیومرث تا پادشاهی فریدون)، پهلوانی (از قیام کاوه آهنگر تا مرگ رستم) و تاریخی (از پادشاهی بهمن و ظهور اسکندر تا فتح ایران توسط اعراب) تقسیم می‌شود.
زمانی که زبان دانش و ادبیات در ایران زبان عربی بود، فردوسی با سرودن شاهنامه موجب زنده‌شدن و احیای زبان فارسی شد. یکی از مأخذ مهمی که فردوسی برای سرودن شاهنامه از آن استفاده‌کرد، شاهنامه ابومنصوری بود. شاهنامه نفوذ بسیاری در ادبیات جهان داشته‌است و شاعران بزرگی مانند گوته و ویکتور هوگو از آن به نیکی یاد کرده‌اند.
شاهنامه بزرگ‌ترین کتاب به زبان فارسی است که در همه جای جهان مورد توجه قرار گرفته و به همهٔ زبان‌های زندهٔ جهان بازگردانی شده‌است. نخستین بار بنداری اصفهانی شاهنامه را به زبان عربی بازگردانی‌کرد و پس از آن بازگردانی‌های دیگری از شاهنامه (از جمله بازگردانی ژول مل به فرانسوی) انجام‌گرفت.
فردوسی زمانی شاهنامه را سرود که زبان فارسی دچار آشفتگی بود و او از آشفتگی و افزونی آن جلوگیری کرد. فردوسی در سرودن شاهنامه از پارسی سره بهره‌نبرد و از فارسی دری استفاده‌کرد و شمار واژگان عربی در شاهنامه ۸۶۵ است.

حرف‌های این کتاب حرف‌های من است ، پس از سه سال جدایی از سازمان مجاهدین و شنیدن و خواندن فحش‌های چارواداری از مسعود رجوی . تصمیم نداشتم دوباره وارد این دایره شوم که داستان ، داستان کودکی فکری من بود و عقب ماندگی تحلیل‌های اجتماعی و سیاسی‌ام ،اما به هر حال تجربه چند سال زندگی‌‌ام بود .

فکر کردم بد نیست در اختیار کسانی‌ قرار گیرد که هنوز خیال میکنند از اندیشه‌های مذهب در حکومت کاری ساخته است؛ اما فقط مرگ و کشتار و حذف و فحش و سانسور و…که شناخت آن ،شناخت مذهب شیعه است در هیئتی دیگر ، و مثلا انقلابی !!!!

هنگامیکه بازگردادن تاریخ به عقب به کشمکش عمده میان نیروها تبدیل می گردد، بی شک تاریخ دارد مسیری خلاف جریان طبیعی و همیشگی اش را طی می کند و نباید انتظاری جز فرا رسیدن سیاه ترین دوران و شرایط را داشت. اما مصداق عملی این تلاش برای بازگردادن تاریخ نه فقط در تلاش نیروهای عقب گرای اسلامی برای به عقب کشاندن تاریخ به چهارده قرن گذشته و برقراری نظام خلافت – که این از نظر تاریخی امری غیر عملی است – بلکه و بیشتر، در تلاش های نیروی مقابل آن است که هم امروزی تر و هم قدرتمندتر است و بهانه مناسب تری در دست دارد تا تحت نام دفاع از آزادی بزرگ ترین ضربه ها را به دست آوردهای آزادی خواهانه بشری وارد کند.

در این کتاب اسنادی که سازمان عفو بین الملل در اوایل دهه 60 برای دولت جمهوری اسلامی در مورد نقض قوانین حقوق بشری ارسال شده است آمده است .

فتارهای این کتاب بخشی از تلاشهای ده سال گذشته نسل کنونی ایرانیان برای آزاد شدن از این گذشته و تاریخ و رسیدن به آن روحیات و باورهای تازه است. آزاد شدن نه به معنی گسستن که امکان نیز ندارد ــ زیرا ما همه ساخته آن گذشته و تاریخيم. آن گذشته و تاریخ ما را ساخت، اکنون بر ماست که آینده‌ای و تاریخی دیگر بسازیم ــ همان زنجیرهُ پایان ناپذیر کنش و اندرکنش.

بازگشت خدا به زادگاهش، خبر خوشی است برای خدا پرستانی که به سبب آسمان نشین شدن خدا، هرچه می گردند او را نمی یابند، هرقدر فریاد می زنند پاسخی از او دریافت نمی دارند. بازگشت خدا به زادگاهش، در عین حال خبر خوش پایان «هجرت» اوست. او به زمین باز می گردد تا دوران پیری و سالخوردگی خود را در میان خدا پرستان بگذاراند. از آن هنگامی که جماعتی بنا به مصلحت خود یا صلاح اندیشی به حال مردم، خدا را از زمین، جایی که در آن زاده شده و به خدایی رسیده است به آسمان فرستادند، تاکنون هیچ اثر مثبت و مفید از او دیده نشده است. به همین سبب بسیاری از مردم می پندارند که اگر خدا را از زادگاهش بیرون نمی کردند، او از حال بندگان خود غافل نمی ماند و اجازه نمیداد این همه بیداد و ستم به نام او بر مردم روا دارند. مهمتر از همه اینکه اینهمه حرف و حدیث پشت سر او بزنند.