نویسنده: اوژن یونسکو مترجم: محمدتقی غیاثی
آواز‌خوان طاس نمايش‌نامه‌ای است که بيش از چهارده سال به‌روی صحنه ماند! هدف يونسکو در اين نمايش‌نامه، بازنمودن قهقرای آدمی به‌ علت ازدست‌ نهادن اصالت و تشبه به ديگران است. بهترين نمودار اين قهقرا، فرسودگی زبان محاوره و ابتذال گفت‌وگوهاست، چراکه به‌عقيده او، فرسودگی زبان حکايت‌گر فرسايش انديشه است: همه می‌کوشند که مثل ديگران سخن بگويند. اين است که ديگر کسی نمی‌انديشد.

نویسنده: دیل کارنگی
سخنرانی در جمع کاری سخت و پراسترس است که با تمرین و تکرار می‌توان به آن تسلط یافت. اغلب افراد موفق و سرشناس در دنیا، سخنرانان ماهر و تاثیرگذاری هستند که جمعیت زیادی با اشتیاق به صحبت‌های آنان گوش می‌دهند. توانایی صحبت کردن در جمع نیز مانند هر مهارت دیگر خدادادی نیست و می‌توان آن را با رعایت اصول و تمرین تکنیک‌های گوناگون به دست آورد. دیل کارنگی در کتاب آیین سخنرانی هر آنچه برای یک سخنرانی حرفه‌ای و اثربخش مورد نیاز است را به شما می‌آموزد.

نوشته ی آلبر کامو ترجمه دکتر ابوالفضل قاضی
آلبر کامو نخستین نویسنده‌ی زاده‌ی آفریقاست که جایزه‌ی نوبل ادبیات را دریافت کرد. او نویسنده و فیلسوف فرانسوی‌تبار بود و از مهم‌ترین و شناخته‌شده‌ترین شخصیت‌های ادبی قرن بیستم جهان به شمار می‌رود. معمولاً کامو را با کتاب «بیگانه» و «افسانه‌ سیزیف» به یاد می‌آورند. او در سال ۱۹۱۳ در الجزایر متولد شد. پدرش در جنگ جهانی اول کشته شد و مادرش به‌تنهایی دو کودکش را بزرگ کرد. این خانواده بسیار فقیر بود؛ به همین دلیل کامو مجبور شد پس از دبستان ترک تحصیل کند و شغلی برای خود بیابد. معلمش او را تشویق به ادامه‌ی تحصیل و شرکت در آزمون بورسیه کرد. او در آزمون پذیرفته شد و توانست رایگان در دبیرستان تحصیل کند. کامو زندگی سختی را گذراند. او فقر و رنج را به‌خوبی می‌فهمید و از انسان‌های ضعیف طرفداری می‌کرد. این امر در آثارش کاملاً هویداست.راستان نمایشنامه‌ای در ژانر درام است که در پنج پرده روایت می‌شود. کامو در این نمایشنامه از واقعه‌ای تاریخی الهام گرفته و حتی نام شخصیت‌ها را تغییر نداده است. البته این موضوع به آن معنا نیست که تمام اتفاقاتی که در این نمایشنامه افتاده واقعی‌اند. داستان این نمایشنامه در سال ۱۹۰۵ در روسیه اتفاق می‌افتد. در آن زمان، روسیه روزگار پرآشوبی را می‌گذراند و انقلابی در حال شکل‌گیری بود. گروهی از انقلابیون روسی تصمیم گرفتند دوک بزرگ سرژ را که نمادی از استبداد و خشونت حکومت تزاری است ترور کنند. در روز موعود، دوک به همراه دو کودکش در محلی حاضر می‌شود که قرار است قتلگاه او باشد. بحثی میان انقلابیون شکل می‌گیرد. عده‌ای عقیده دارند نباید او را جلوی کودکانش بکشند و عده‌ای موافق نیستند.

اثر آیزاک آسیموف، دوباره داستان و قصه ای را که در جوانی شنیده بود به خاطر آورد، افسانه سیل و طوفانی که نسل بشریت فاسد و گناهکار را از روی زمین با گرد وفقط یک خانواده باقی گذاشت تا نسل جدیدی به وجود آورند. این بار سیل نبود، فقط نمسیس بشریت دوباره غرق در فساد و تباهی شده بود ونمسیس نظاره گر آن، کیفری مناسب و منفی برای این وضع بود، اینجا دیگر صحبت از طوفان و با چیزهایی به سادگی طوفان نبود. حتی اگر کسانی باقی می ماندند و فرار می کردند، به کجا امی توانستند پناه ببرند؟ علت آنکه او احساس غمگینی و تأسف نمی کرد این بود که بشریت دیگر نمی توانست با این وضع به حیات خود ادامه دهد و به آرامی در گرداب بد کرداربهایش غرف و نابود می شد.

از میراث عرفانی ابوسعید ابوالخیر با مقدمه و تصحیح دکتر شفیعی کدکنی است که در آن می‌توانید بسیاری از اقوال و سخنان و روایات و اشعار این عارف نامی قرن چهارم هجری را پیدا کنید.از قول شفیعی کدکنی چنین آمده است که این کتاب نه حالات و سخنان بوسعید و نه اسرار التوحید کتاب دیگری است که می‌توان آن را روایتی کهن و نویافته از مقامات ابوسعید ابوالخیر به شمار آورد؛ که تصور همگان تا کنون بر آن بود که بر اثر حوادث روزگار، اجزای آن از میان رفته است. کتاب حاضر گنجینه ارزشمندی از اقوال نویافته ابوسعید و حکایات مربوط به زندگی او و نیز داستان‌هایی که ابوسعید، در مجالس خویش نقل می‌کرده است. دکتر شفیعی کدکنی در مقدمه کتاب دکتر شفیعی کدکنی در مقدمه کتاب بیان می‌کند که ابوسعید ابوالخیر در انواع علوم صاحب کمالات و کرامت بود، به صورتی که حافظ سی‌هزار از ابیات عربی بود و در تفسیر و فقه و حدیث حظی وافر داشت و در عیوب نفس دیدن اقصی الغایت بود ودر فقر، فنا و تحمل شأنی عظیم داشت

<نویسنده: نسرین ستوده،
در کشوری که شما ممکن است به جرم بی‌حجابی یا بدحجابی و یا مشروب خوردن یا شرکت در یک مهمانی مختلط، به جرم بهایی بودن، به جرم تغییر مذهب از مسلمان بودن به هر مذهب دیگری، به جرم کمونیست بودن، دگرباش بودن، یا هر بودنِ دیگری بازداشت شوید، من دو بار بازداشت شدم، و هر دو بار به خاطر انجام وظایف حرفه‌ای‌ام که وکالت بوده است. بار اول در شهریور ۱۳۸۹ پس از اعتراضات به تقلب در انتخابات ۱۳۸۸ و پذیرش وکالت معترضان بازداشت شدم. در آن پرونده ابتدا به یازده سال حبس محکوم شدم و سپس این حکم در دادگاه تجدیدنظر به شش سال تغییر کرد و پس از تحمل سه سال حبس، از زندان آزاد شدم. بار دوم در خرداد ۱۳۹۷، پس از دفاع از «دختران خیابان انقلاب» دستگیر شدم. پرونده‌ی سنگینی تشکیل شده بود، شاملِ هفت اتهام که یکی از آنان «تشویق به فساد و فحشا» از طریق وکالت دختران خیابان انقلاب بود. در زمستان ۱۳۹۶، شهر تهران و بسیاری از شهرهای دیگرِ ایران با پدیده‌ای جالب روبرو شدند؛ دختران جوان بالای سکوها می‌رفتند، روسری‌های اجباری را از سر بر می‌داشتند و در هوا تکان می‌دادند. ویدا موحد اولین دختری بود که در خیابان انقلاب، تقاطع وصال، روسری سفیدش را بر سر چوبی زد و در هوا تکان داد. بعد از او بسیاری از دختران دیگر در خیابان انقلاب که از خیابان‌های اصلی شهر است، این کار را تکرار کردند و سپس در خیابان‌های دیگر شهر و همچنین شهر‌های دیگر ایران، این کار بارها و بارها تکرار شد. نام این دختران به خاطر اولین کنش‌هایی که در خیابان انقلاب رخ داد، دختران خیابان انقلاب شد. مجازات چنین عملی، مطابق قانونی که مورد اعتراض زنان بود، پنجاه هزار تومان جریمه بود که این نافرمانانِ مدنی حاضر به پرداخت آن بودند. اما آنها را به اتهام سنگینِ «تشویق به فساد و فحشا» دستگیر کردند که می‌توانست ده سال حبس به همراه داشته باشد. من به درخواست هریک از این زنان، وکالتشان را رایگان به عهده می‌گرفتم. در آن ماجرا، به همراه همکاران جوانِ دیگرم، وکیل چهار تن از آنان بودم. دستگاه قضایی که تحت تسلط کامل حکومت است، با آشفتگی تمام به برخی از آنان حکم به چهارصد هزار تومان جریمه داد و به برخی دیگر حکم به بیست سال حبس. شش ماه پس از این ماجرا، هیچ‌یک از آنان به دلیل برداشتن روسری‌هایشان در زندان نبودند. اما داستان من پس از آن پرونده‌ها و تقریباً در اتمام دفاعیاتم شروع شد.

نوشته احمد کسروی،
حاجی‌های انبار دار چه دینی دارند؟ نام کتابی است از احمد کسروی که در مهرماه ۱۳۲۴ توسط انتشارات پیمان به چاپ رسیده‌ است.این داستان گفتگویی است میان چهار دوست که حول اندیشه‌های کسروی می‌گذرد. در این کتاب کسروی به انحرافات شیعه می‌پردازد و سعی در خرافه‌زدایی از میان اندیشه‌های شیعه دارد. گرچه مطالبی که او می‌گوید به گفته جعفر در اسلام و احادیث و قرآن آمده‌ است، اما قشر روحانیون با مطرح کردن پاره‌ای از خرافات، به گفته احمد، اثر این نکات را خنثی می‌کنند. همچنین او به انتقادهایی که از خودش توسط روحانیون انجام شده اشاره می‌کند. روی سخن او بیشتر با جماعت بازاری است که ظاهرا به دین متدین هستند و اعمال شرعی روزانه همانند نماز و روزه و گذاشتن ریش و غیره را به جا می‌آورند اما از طریق ایجاد بازار سیاه سعی در کسب پول بیشتر دارند و مال اندوزی می‌کنند و از درآمد به دست آمده به مکان‌های زیارتی سفر می‌کنند. حال آنکه جماعتی از مردم در فقر و گرسنگی بوده و آسیب‌های زیادی را از این طریق تجربه می‌کنند.

نوشته “جورج لوکاچ” ترجمه محمدجعفر پوینده،
تاريخ و آگاهی طبقاتی، شايد قوی‌ترين بيان فلسفی در ميان شورش عامی كه عليه شكل غالب ماركسيسم در انترناسيونال دوم (۱۸۸۹-۱۹۱۴) صورت گرفته بود،‌ باشد. آنتونيو گرامشی، انقلاب اكتبر ۱۹۱۷ را “انقلابی عليه سرمايه”‌ ناميد. پيروزی انقلاب سوسياليست در یک كشور عقب مانده،‌ درست‌آيينی ماركسيسمی را كه توسط نظريه‌پردازانی چون كارل كائوتوسکی و جورج پلخانوف طراحی شده بود، واژگون ساخت. بر اساس نظر اين تئوريسين‌ها، تاريخ مبتنی بر ضرورت طبيعی خود طبق قوانين اقتصادی جبری پيشرفت می‌کند. لوكاچ و گرامشی هر دو تحت تاثير جورج سورل قرار داشتند كه معتقد بود انقلاب، عملی بر اساس اراده جمعی است. لوكاچ تلاش كرد ماركسيسم بی‌قيد سورل را بر حسب اصطلاحات سازگار با آن مفهوم از انقلاب مجددا طراحی كند. اين امر در اولين گام شامل معرفی درست‌آيينی در روش بود.

نوشته کارل گوستاو یونگ، ترجمه فواد روحانی،
روانشناسی و روانکاوی رابطه مستقیمی با دین دارد. به همین سبب بنیانگذاران این دانش و ادامه دهندگان آن همواره به بررسی مسئله دین و تاثیر آن در روان انسان پرداخته اند. دو تن از بنیان گذاران اولیه رشته روانشناسی تحلیلی (روانکاوی)، زیگموند فروید و کارل گوستاو یونگ، تحقیقات گسترده‌ای درحوزه اسطوره و دین دارند و دو مکتب فکری متفاوت در روانکاوی و دین شناسی به وجود آورده‌اند. ناگفته پیداست که دانش روانشناسی به عنوان دانش، چون فیزیک، کیمیا، بیولوژی و سایر علوم دانشی سکولار است. اما این علم سکولار که بدون ایمان به خدا و با پیش فرض قرار دادن آن روح و روان انسان را مورد کاوش قرار می‌دهد، خواص ایمان به خدا و اثر آن را در روان انسان مورد بررسی قرار می دهد؛

نوشته “هربرت مارکوزه”ترجمه محمود جزایری،
از میان نظریه‌پردازان اصلی مکتب فرانکفورت فقط هربرت مارکوزه بود که نسبت به اهمیت و مرکزیت فرهنگ توده‌ای برای زندگی روزمره در جامعه سرمایه‌داری اخیر تا حدی خوش‌بینی نشان می‌داد. مارکوزه که در ابتدا همان دیدگاه‌های انتقادی آدورنو و هورکهایمر را داشت، بعدها شاهد پیدایش پادفرهنگ هیپی‌ها در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ بود و تفسیر خویش را از فرهنگ توده‌ای مورد بازبینی قرار داد.مارکوزه، خصوصا تحت تاثیر شیوه استفاده پادفرهنگ از همان فراورده‌های صنایع فراغتی و مصرفی سرمایه‌داری اخیر، به‌خصوص موسیقی و مد توده‌ای، برای شورش مستقیم علیه نهادهای مسلط سرمایه‌داری، مانند کار، آموزش و پروش، خانواده و سیاست مرسوم، قرار گرفت. با این حال دوره نسبتا کوتاه پادفرهنگ، و همچنین نهضت‌های فرهنگی بعدی جوانان که بر محور موسیقی و سبک زندگی می‌گشت، مانند پانک راک، از نظر خیلی‌ها تأییدی بود بر درستی بنیادین نقد مکتب فرانکفورت از فرهنگ توده‌ای؛ بنابراین، به گفته باتومور، “دامنه محدود و سرعت زوال، یا همانندگردی پادفرهنگ، در واقع، می‌توانست نیروی صنعت فرهنگ را عیان سازد”. او در کتاب انسان تک‌ساحتی توضیح می‌دهد که جامعه صنعتی می‌تواند با سهیم کردن کارگران در مصرف‌گرایی کاری کند که آنان اسارت خود را آزادی بدانند….