فرهنگ ایران با تمام زیبایی هایش به شدت “عرب زده”، “صوفی زده”، “خرافات زده” و “غرب زده” است. فرهنگ و ادب سرزمین ما از این آفت های بزرگ به شدت رنج می برد و آلودگی ها و پلیدی های بسیار دارد. صوفی گری در ایران “اسلامی” در آغاز واکنشی بود “ایرانی” در براربر گفتار، رفتار و کردار اعراب و آغاز مخالفت با کیش و آیین تازیان. بسیاری از صوفیان راستین ایران در طول تاریخ دوران پس از اسلام به بزرگترین و سرسخت ترین دشمنان فقها و علمای اسلام تبدیل شدند و به رسواسازی ملایان و زاهدان پرداختند. همین صوفیان بودند که می گفتند “دین و مذهب سد راه حقیقت است” “قرآن و رسول خدا هردو حجابند” “ولی که علم سر دارد از نبی که علم وحی دارد برتر است” “برای ارتباط با خدا نیاز به رسول و امام نیست” و بسیاری از گفته های دیگر که بسیاری از اصول دین اسلام را پوچ و بی پایه اعلام می کرد.
