کتاب زندگی بهتر از مجله ویستا به بررسی مباحثی همچون نکته‌های زندگی، مهارت مشکل‌گشایی، مشق صبر، مدیریت خود، گسترش آسایش، قانون‌های ثروتمندان و غیره می‌پردازد. در بخشی از کتاب زندگی بهتر می‌خوانیم:
اما مقصد… روستایی در نقطه صفر مرزی، بر کرانه‌های ارس. فرصتی مهیا شد تا قریب ۱۲ ساعت در این فضا تنفس کنم. این تنفس کوتاه را قدر می‌دانستم. چرا که حالا دیگر خیلی خوب می‌فهمم که چه دارد در این شهرها بر سرمان می‌آید. اشتباه نکنید. نقل آلودگی هوا و مونوکسید کربن و… نیست. که اگر اینگونه می‌بود باز جای شکرش باقی بود. آنجا، که روستایش می‌خوانند، هنوز هم با همه تغییراتی که نسبت به ۲ دهه قبل پذیرفته، لااقل مجال نفس کشیدن را برای «انسان» باقی گذارده است.

گرسنگی قیمت ها را به من ياد داد فكر نان تازه مرا كاملاً از خود بي خود می كرد من غروب ها ساعت های متمادی بی هدف در شهر پرسه می زدم به هيچ چيز ديگر فكر نمي كردم به جز نان.

چشم هايم می سوخت، زانوهايم از ضعف خم مي شد و حس می كردم چيزی مثل گرگ درنده در وجودم هست.

غلامحسین ساعدی، پزشکی که سرانجام نویسندگی را برگزید و ادبیات داستانی ایران، طی دهه های سی و چهل وام دار او شد. در سال ١۳١۴ در آذربایجان تولد یافت. فعالیت های سیاسی اش را از سال ١۳۳٠ آغاز کرد و مسئولیت انتشار چند روزنامه را در آذربایجان برعهده گرفت. بعد از کودتای ٢٨ مرداد ١۳۳٢دستگیر شد و چند ماهی در زندان به سر برد.
در داستان های ساعدی، جهان غم انگیز فقر و دربدری دهقانان آواره، روشنفکران سر گردان و بی هدف و ولگردان آواره اجتماع ترسیم می شود و اینگونه فقر، درماندگی و واقعیات فضیحت بار جامعه، چهره ی عریان جهان پیرامونشان را به خواننده نشان می دهند. در پس این توصیفات، خشم و خروشی توأم با کینه نهفته است و در نهایت، آنچه برای خواننده برجای می ماند، زهرخندی بیش نیست.
“عزادارن بیل” از سال ١۳۴٢ تا سال ١۳۵۶، دوازده بار تجدید چاپ شد و بعد از گذشت سالیان، همچنان اثری خواندنی تلقی می شود که جریان خاصی را در خود پدید آورده است؛ چنانکه شاملو در مورد آن می گوید:”ما عزاداران بیل را داریم از ساعدی، که به عقیده من پیش کسوت گابریل گارسیا مارکز است.”
عزاداران بَیَل مجموعه هشت داستان پیوسته درباره فلاکتهای مدام مردمان روستایی به نام بَیَل است. این کتاب را غلامحسین ساعدی نگاشته است و در سال ۱۳۴۳ چاپ شده است. این مجموعه از داستانهای روستایی غلامحسین ساعدی محسوب می‌شود. به نظر جمال میرصادقی دیگر نویسنده ایرانی و منتقد ادبی، منبع الهام ساعدی نقاب مرگ سرخ اثر ادگار آلن پو بوده است.

«زنان کوچک» داستان معروف چهار خواهر یعنی مگ، جو، آمی و بت می باشد. این دخترها در غیاب پدرشان آقای مارچ، که به عنوان کشیش به جنگ رفته است (جنگ های داخلی آمریکا) با انواع و اقسام ناملایمات زندگی و فقر رو به رو هستند. ولی به یاری عشق و راهنمایی مادرانه خانم مارچ، نه تنها به این ناملایمات فائق می آیند، بلکه از تفریحات و سرگرمی های ساده و کوچک خود نهایت لذت را می برند … .

کتاب مردان کوچک که توسط لوییزا می آلکوت نوشته و به دست چیستا یثربی و فرشته موثق نژاد نرجمه شده است.که دارای چهارصد و هفتاد و هشت صفحه می باشد.لوییزا می آلکات داستان نگار آمریکایی می باشد که به موجب داستانهای زیبایی چون زنان کوچک و مردان کوچک و پسران جو معروف شده است.زنان کوچک برابر موضوعات خانه خانواده الکات و ارکارد هوس در کنکورد و ماساچوست نگاشته شده است.که در خصوص زندگی حقیقی نگارنده و سه خواهر خود می باشد .داستان مردان کوچک هم نگاشته ی این نگارنده است که بعد از چاپ داستان زنان کوچک که یکی از کتابهای ماندگار این داستان نویس آمریکایی است چاپ شد.کتاب مردان کوچک داستانی می باشد با حال و هوای زنان کوچک و در واقعیت هم به گونه ای ادامه آن اثر است . البته قصه اش به زنان کوچک ارتباطی نداشته ولی با آن همه کارکتر نگاشته شده است. جو بزرگ گشته و با آقای بائر ازدواج نموده و دو تا پسر کوچیک هم دارند. آنها یک مدرسه شبانه روزی با چند عدد پسر بچه کوچک را اداره می نمایند که بسیار از آنها بی سرپرست و فقیر هستند . برای دانلود کتاب به ادامه مراجعه نمایید و برای خرید کتاب مردان کوچک تماس بگیرید.

اصل آن است که ما بتوانیم از خود دور شویم.
و این تبعیدی است ابدی برای آن کس که خواهان قربت است.

رمان سوربز نوشته ماریو بارگاس یوسا‌ تصویر تکان دهنده یک دیکتاتور است.
ماریو بارگاس یوسا با نوشتن رمان خشم‌آلود و مسحور کننده «سور بز»، اثرى از خود به جا گذاشته که در پانتئون کوچک رمان‌هاى کلاسیک آمریکاى لاتین، در کنار «پاییز پدرسالار» گابریل گارسیا مارکز و «من برتر» اگوستو روآ باستوس قرار مى‌گیرد؛ آثارى که خطرات و مزایاى جنبى اقتدار گرایى و عواقب مرگبارى که دیکتاتور‌ها مى‌توانند بر زندگى مردم عادى داشته باشند، مورد کند و کاو قرار مى‌دهند.

ادامه‌ی مطلب

گونتر ویلهلم گراس (به آلمانی: Günter Wilhelm Grass)‏ (زاده ۱۶ اکتبر ۱۹۲۷) نویسنده، مجسمه ساز و نقاش آلمانی است. او عضو برجسته گروه ۴۷ و از نویسندگان بزرگ و معروف آلمان است. او سال ۱۹۲۷ در گدانسک (به آلمانی: دانتسیگ) لهستان، از پدری پروتستان و مادری کاتولیک، زاده شد. گراس تحت تأثیر تربیت کاتولیکی مادر، به خدمت در کلیسا مشغول شد و با نوجوانان خادم در اجرای مراسم نمازگذاری شرکت می کرد. در پانزده سالگی برای گریز از محیط تنگ و فقیرانه خانوادگی، خدمت در ارتش هیتلری را با رغبت پذیرفت و در هفده سالگی به لشکر دهم توپخانه اس‌اس – فروندبرگ فرا خوانده شد.

کتاب در مورد روشنفکران جهان سوم است که در جوانی پرشور و ارمانخواه هستند . در میان سالی نومید و محافظه کار می شوند و در پیری دچار عذاب وجدان شده و به عرفان روی می اورند .
شخصیت اصلی داستان نیز وکیلی موفق به نام عثمان است که جوانی خود را برای شعر و سوسیالیست صرف کرده است اما با گذر ایام ارمان های خود را فراموش کرده و اکنون در ناخودآگاه خود به دنبال گمشده ای می گردد از یک سو به ارمان های جوانیش با تمسخر نگاه می کند و از سوی دیگر نیز از وضعیت فعلی اش دلزده است . این عذاب وجدان او را از همسر محبوبش زینب و دخترانش بثینه و جمیله و پسرش سمیر و حتی دو دوست صمیمی اش مصطفی و عثمان دور کرده و به نوعی انحطاط اخلاقی می کشاند .

آمیزه‌ای از اضطراب و جنون و عشق و مرگ را می‌توان در آخرین رمان بزرگ توماس‌مان -دکتر فاستوس- شاهد بود. آدریان لورکون آهنگساز آلمانی، استاد دانشگاهی خسته است و ملول. لیبرالی معقول و میانه‌رو که به میراث سرزمین پدری خویش عشق می‌ورزد ولی در عین حال از درک سویه‌های تاریک و اهریمنی آن عاجز است. لورکون در حالی حکایت هولناک دوست نابغه خود را بازگو می‌کند که در اطرافش بنای رایش‌سوم به تدریج ویران می‌گردد. لورکون درست همانطور که از راز هولناک دوست خویش و سرچشمه‌های شیطانی نبوغ هنری او نیز بی‌خبر است از سرنوشت مشترک دوست و ملت خویش و تباهی و جنونی که به طرزی اجتناب ناپذیر هر دوی آنها را فرا می‌گیرد هراسان است. آثار توماس‌مان یادآور ترکیب و آمیزش تباهی و فرهنگ است نبوغ لورکون همچون قدرت و دانش فاوست بر عهد و پیمان بستن با شیطان استوار است و تنها بیماری و مرض می‌تواند آن را به اوج شکوفایی برساند. هر چند اینک به جای وبا با مرض سفلیس سروکار داریم که در آن رابطه عشق(اروس) ومرگ(تاناتوس) از حالت سمبولیک خارج شده و به واقعیتی بیولوژیک بدل می‌شود