نوشته “اسد سیف”
این کتاب در واقع بخش نخست از کتاب “دگرباشان جنسی در ادبیات تبعید ایران” است. تنی چند از دوستان به من پیشنهاد نمودند که این بخش از کتاب را چون عمومیتر است، جداگانه نیز منتشر کنم. در استقبال از پیشنهاد دوستانم، متن حاضر را دگربار خوانده و به ضرورت ویرایش نموده ام. در دو فصل پایانی؛ نقد و بررسی کتاب “شاهدبازی در ادبیات فارسی” را نیز از “سیری در پدیده همجنسگرایی در ایران” جدا نموده ام.

نوشته دکتر داریوش شایگان،
همراه با مشروطه و از زمانی که ملتی از خواب چند صد ساله بیدار شد و غول زیبای غرب مدرن را در برابر خود دید، کوشش روشنفکری ایران برای شناختن آن که دیگر است و شناساندن آن که خود است، آغاز شده. از آن هنگام تا به حال هر روشنفکری از هر نسل بنا به زمانه‌ و زمینه و توان فکری خود در پی چرایی تقابل مای شرقی با آنهای غربی در کشاکش میان سنت و مدرنیته بوده”. داریوش شایگان فیلسوف و هندشناس از زمره‌ روشنفکرهای نامدار تاریخ معاصر ایران است که به این دغدغه به جد پرداخته است. شایگان روشنفکر در پی یافتن پاسخی به پرسش بالا در کتاب آسیا در برابر غرب از تقدیر تاریخی تمدن ‌های آسیایی در رویارویی با سیر تطور یا تقدیر تاریخی تفکر غربی می‌‌گوید. از زمان چاپ نخست کتاب در سال ۱۳۵۶ تا آخرین چاپ آن در ۱۳۹۱، شایگان در نوشتار و گفتار پی ‌جوی این پرسش و پاسخ ‌های ممکن به آن بوده. او در گفتگویی با روزنامه‌ شرق می‌گوید: “من دائم در تحولم، فکرم ایستا نیست… اما از آسیا در برابر غرب هم گذشته ‌ام و هم نگذشته ‌ام. آخرین تحول افسون‌ زدگی و هویت چهل تکه بود”. در همین حال در گفتگویی دیگر (با علی اصغر سیدآبادی/منبع: کانون ایرانی پژوهشگران فلسفه و حکمت) درباره‌ این کتاب می‌گوید: “از کتاب‌ آسیا در برابر غرب‌، انواع‌ و اقسام‌ قرائت ‌های‌ مختلف‌ شد، هرکس‌ هر وقت‌ گرفتاری‌ فکری‌ پیدا می ‌‌کند می‌رود سراغ‌ این‌ کتاب‌، شاید هم‌ سرگرمی‌‌ خوبی‌ برای‌ نقادان‌ فاضل‌ باشد، لااقل‌ این‌ حسن‌ را دارد، اما وقتی‌ خودم‌ این ‌کتاب‌ را پس‌ از سال‌ها می‌خوانم‌، می‌‌بینم‌ که‌ با خیلی‌ از حرف‌هایش‌ هنوز موافق‌ هستم‌. شاید بنده‌ به‌ حد کافی‌ متحول‌ نشده‌ام‌”.

در کتاب “سرسختی” به هر کسی که برای موفق شدن تلاش می کند – خواه پدر و مادر ، دانش آموزان ، مربیان ، ورزشکاران ، یا بازرگان – نشان می دهد که راز موفقیت های بزرگ ، استعداد نیست بلکه ترکیبی خاص از اشتیاق و پافشاری است که آن را “سرسختی” می نامد. داکوورث با توجه به داستان تاثیر گذار زندگی خود به عنوان دختر دانشمندی که مکررا فقدان “نبوغ” را در خود تجربه کرده بود، تشریح می کند که آنچه که واقعا موفقیت را به وجود می آورد “نبوغ” نیست بلکه ترکیبی بی نظیر از اشتیاق و مقائمت طولانی مدت است.

در کتاب 23 راه برای غلبه بر تنبلی: چرا کارهایمان را به تعویق می‌اندازیم نوشته اس جی اسکات، با ایده‌های بسیاری آشنا می‌شوید که به شما کمک می‌کنند در زندگی روزانه‌تان بر تنبلی غلبه کنید. کتاب‌های بسیاری در این باره نوشته شده است که تنها فهرست ساده‌ای از راهنمایی‌هایشان را در اختیار شما قرار می‌دهند، اما در کتاب 23 راه برای غلبه بر تنبلی می‌آموزید که هر استراتژی ضد تنبلی چرا و چگونه کار می‌کند، کدام باورهای محدود کننده را از میان می‌برد و چطور می‌توانید آن را بلافاصله پس از خواندن در زندگی‌تان به کار گیرید. به طور خلاصه، در این کتاب با ریشه‌های تنبلی و به تعویق انداختن کارها و چگونگی غلبه بر آن‌ها آشنا می‌شوید.

در کتاب کوه دوم ، دیوید بروکس چهار تعهد را توضیح می دهد که زندگی معنا و هدف را تعریف می کند: تعهد به همسر و خانواده ، حرفه ، فلسفه یا ایمان و جامعه. تحقق شخصی ما به این بستگی دارد که ما چطور این تعهدات را انتخاب و اجرا کنیم. بروکس به طیف وسیعی از افرادی نگاه می کند که زندگی ای شاد داشته اند ، متعهدانه زندگی کرده اند و ضرورت و زیبایی وابستگی را پذیرفته اند. او دانش خود در مورد چگونگی انتخاب شریک زندگی ، چگونگی انتخاب یک حرفه ، چگونگی زندگی کردن با فلسفه و اینکه چگونه می توانیم شروع به ادغام تعهدات خود در یک هدف مهم کنیم را توضیح می دهد.

نویسنده: بهمن کاظمی،
این کتاب در سه بخش تدوین شده است. در بخش نخست، مولف با اشاره به مبانی نظری روش‌های به‌کار گرفته شده در پژوهش حاضر، اهداف آن را برمی‌شمارد. در بخش دوم، به اجمال از ویژگی‌های فرهنگی، اجتماعی، تاریخی و جغرافیای اقوام مختلف ایرانی سخن می‌رود، افزون بر آن، ترجمه سه ترانه از هر قوم درج می‌گردد. اقوام مورد بحث عبارت‌اند از : قوم کرد، قوم لر، قوم آذری، فارسی زبانان، قوم عرب، قوم تالش، قوم بلوچ و قوم ترکمن. در بخش سوم، ساختار ملودیک و ریتمیک ترانه‌های اقوام مختلف با یک دیگر مقایسه می‌شود. در صفحات پایانی کتاب، کتاب‌شناسی موسیقی نواحی مختلف ایران به زبان فارسی، فرانسه، انگلیسی و آلمانی آمده است.

من نخستین کسی هستم که پس از مردن، زنده شده ام و ماجرای مردن و دنیای آخرت را بازگو می کنم. کاری که هرگز کسی قبل از من نکرده است و بعد از من هم احیانا نخواهد کرد. این که من مدعی هستم که خدا از آوردن و بردنم پشیمان شده یا خواهد شد، برای اینست که هیچوقت به عقلش هم نمی رسید که در میان آفریدگانش اعجوبه ای پیدا شود که بمیرد و دوباره به دنیای زندگان برگردد و شرح مردن و اوضاع و احوال دنیای پس از مرگ را برملا سازد. پرده های اسرار را کنار زند و واقعیتی را که همیشه پنهان بود، برای همگان آشکار سازد.

در دو فایل ,نویسنده برتولت برشت,مترجم:حمید سمندریان,ناشر صوتی : نوین کتاب گویا,کارگردان:معین الدین عشاقی,دستور صحنه خوان:راحیل فضل اللهی
برای اینکه درک بهتری در خصوص اهمیت نمایشنامه‌ی #زندگی_گالیله (Life of Galileo) داشته باشیم بهتر است کمی بیشتر درباره‌ی شخصیت اصلی داستان بدانیم:
او دانشمند و مخترع بنام ایتالیایی در قرن‌های 16 و 17 میلادی بود. دلیل اصلی شهرت گالیله به دفاع علمی او از نظریه‌ی کوپرنیک مربوط می‌شود. کوپرنیک ادعا کرده بود که خورشید به گرد زمین نمی‌چرخد. همین موضوع برای گالیله دردسرهای زیادی به وجود آورد چرا که مرکز کائنات و هستی بودن کره‌ی زمین برای کلیسا حقیقتی محض و مقدس بود که این دانشمند ایتالیایی زیر سؤال برد. پای گالیله به دادگاه تفتیش عقاید کشیده شد اما توبه کرد و توانست از خطر سوزانده شدن رهایی یابد.
#برتولت_برشت (زاده ۱۰ فوریه ۱۸۹۸ – درگذشته ۱۴ اوت ۱۹۵۶)، نمایشنامه‌نویس، کارگردان تئاتر و شاعر آلمانی با گرایش‌های سوسیالیستی و کمونیستی بود.
برتولت برشت را بیشتر به عنوان برجسته‌ترین نمایشنامه‌نویس تئاتر روایی (که نقطه مقابل تئاتر دراماتیک است)، و به‌خاطر نمایشنامه‌های مشهورش می‌شناسند. اما برتولت برشت گذشته از این که نمایشنامه‌نویسی موفّق و کارگردانی بزرگ بود، شاعری خوش‌قریحه نیز بود و شعرها، ترانه‌ها و تصنیف‌های پرمعنا و دل‌انگیز بسیاری سرود. وی همچنین با ابداع سبک فاصله‌گذاری در تئاتر، انقلابی بزرگ را در زمینهٔ هنرهای نمایشی به پا کرد.
#زندگی_گالیله آخرین نمایش‌نامه #برتولت_برشت نمایش‌نامه‌نویس آلمانی است. او این نمایش‌نامه را در سال ۱۹۳۸ میلادی نوشته است و برای نخستین بار در سال ۱۹۴۳ در شهر زوریخ در سوییس به اجرا درآمد. این نمایش‌نامه درامی است از یک قطعه تاریخی از زندگی مردی دانشمند که اثبات می‌کند خورشید ثابت است و این زمین است که دور آن می‌چرخد. این نمایشنامه در پانزده صحنه پیرامون حوادث تاریخی اواخر قرن شانزدهم ایتالیا سپری می‌شود. خط داستانی نمایشنامه از سپیدی سحر، درخانه کوچک گالیله چهل و شش ساله واقع در ونیز آغاز و در تاریکی شب در خانه بزرگ او در دهی، از حوالی فلورانس در سن هفتاد و هشت سالگی پایان می‌پذیرد. روز در اتاق گالیله با همراهی شاگردش آندره‌آ که همزمان پسر خدمتکار وی خانم سارتی نیز هست شروع می‌شود.
برتولت برشت این نمایش‌نامه را پس از آنکه مارکسیست شد نگاشته است و این آخرین اثر او قبل از مرگش می‌باشد.
#حمید_سمندریان ,کارگردان تئاتر و مترجم بسیاری از نمایشنامه‌های مطرح کلاسیک است. برخی او را به عنوان پدر تئاتر ایران می‌شناسند حتی اگر چنین هم نباشد نمی‌توان منکر زحمات وی برای جان گرفتن هنرهای نمایشی در ایران شد.
او در سال 1310 به دنیا آمد و در همان نوجوانی به تئاتر و هنرهای نمایشی گرایش پیدا کرد. سمندریان پس از پایان دوران دبیرستان به آلمان رفت و در ایام جوانی به کنسرواتور عالی موسیقی و هنرهای نمایشی هامبورگ پیوست. او پس از اتمام تحصیلات خود به ایران بازگشت و به فعالیت‌های هنری خود ادامه داد. سمندریان کار خود را با کارگردانی تله تئاتری به نام «جراحی پلاستیک» نوشته‌ی پیر فراری آغاز کرد و یک سال بعد تئاتر «دوزخ یا در بسته» را به روی صحنه برد. از ترجمه‌های سمندریان هم نباید غافل ماند و از میان آن‌ها می‌توان به نمایشنامه‌های ازدواج آقای می‌سی‌سی‌پی، دایره‌ی گچی قفقازی، ملاقات بانوی سالخورده، باغ‌وحش شیشه‌ای، رومولوس کبیر، مکبث و… اشاره کرد. سمندریان در سن 81 سالگی بر اثر بیماری سرطان لوزالمعده در خانه‌ی خود درگذشت.

دربرگیرنده حدود ۶۰٬۰۰۰ بیت و یکی از بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین سروده‌های حماسه‌ای جهان است که سرایش و ویرایش آن دست‌آورد سی سال رنج و تلاش خستگی‌ناپذیر این سخن‌سرای بزرگ ایرانی است. در برخی روایت‌های مردمی شمار بیت‌های شاهنامه «چهل‌هزار» یاد شده ‌است، در حالی که به گواهی بیتی از متن شاهنامه و همین‌طور منابع دیگری مانند بنداری، ریاحی و علوی توسی شاهنامه ۶۰٬۰۰۰ بیت دارد. با وجود این سخن، یکی از کهن‌ترین دست‌نویس‌های کامل شاهنامه، شاهنامه بریتانیا (۶۷۵ هجری) ۴۹٬۶۱۸ بیت دارد. شاهنامه ویرایشی خالقی مطلق نیز ۴۹٬۵۳۰ بیت دارد. همچنین حمدالله مستوفی در نسخه‌هایی که در سده هشتم دیده، بیش از پنجاه‌هزار بیت نیافته ‌است.